Przedszkole Miejskie nr 3
im. Krasnala Hałabały
 
jesteś tu: strona główna
szukaj:
Powiadom znajomego
Jeżeli znasz kogoś, kogo może zainteresować ta strona, powiadom go o niej.

Twoje imię/nazwisko/pseudonim



Adres e-mail znajomego



 
 

PATRON PRZEDSZKOLA

Witajcie!
 
Nazywam się Krasnal Hałabała.
Pochodzę z książki pani Lucyny Krzemienieckiej
pt. „Z przygód Krasnala Hałabały”.
Moim imieniem w 2003 r.
nazwano Przedszkole Miejskie nr 3.
 

Hymn przedszkola

Załączniki:

HYMN PRZEDSZKOLA

 
I.     O Krasnalu Hałabale to będzie piosenka.
O skrzaciku, który  w lesie, w domku swoim mieszka.
Ale co to, ale co to? Czy wy wiecie dzieci?
On jest także w naszej nazwie sprawdźcie, jak nie wiecie!
 
Ref. Przedszkole, przedszkole Krasnala Hałabały
   Jedyne w Gorzowie to chyba nie do wiary. |2x
 
II.    Każde dziecko dobrze wie, jaki adres mamy.
Na ulicy Słonecznej tu przedszkole mamy.
Numer 3 to cyfra prosta, czarodziejskie słowa.
Każde dziecko zna je dobrze i w swym sercu chowa.
 
Ref. Przedszkole, przedszkole................|2x
 
III. To przedszkole dobrze znamy na każdą pogodę.
Kiedy mocno świeci słońce, kiedy wieje chłodem.
Bo tu uśmiech każdy ma, każdy w oczach promień.
Tu spędzamy miło czas nie ma nudnych wspomnień.
 
Ref. Przedszkole, przedszkole................|2x

ŻYWOT KRASNALA HAŁABAŁY

 
Bohater bajki „Z przygód Krasnala Hałabały”
Lucyny Krzemienieckiej pochodzi z rodu krasnali.
Na imię dano mu Hałabała.
 
Urodził się pięknego lipcowego dnia w roku 1936, w jednej z polskich wsi – na działce dziadka Tadeuszka – pana Władka. Działka cała porośnięta była czerwonymi makami – tego dnia na działce było „jakby makiem zasiał”.
Jego matką była L. Krzemieniecka – autorka wielu pięknych bajek, baśni, opowiadań fantastycznych i utworów scenicznych.
Krasnal Hałabała mieszka w lesie, w dziupli po wiewiórce. Ma tam swoje gospodarstwo – mchowa pościel, mebelki wystrugane z kory i kominek. Ma też miotełkę z gęsich piórek, gdyż bardzo pilnuje porządku.
Hałabała jest wesoły, czupryniasty i malutki. Latem podobny jest do czerwonego maczku – ubrany w czerwony kubraczek, czerwone butki, a na głowie nosi czerwoną czapeczkę z płatku maku. Zimą nosi futereczko krecie i kasztankową czapeczkę.
Jest przyjaźnie nastawiony do mieszkańców lasu. Jako dobry gospodarz, chętnie zaprasza ich do siebie w gości, podejmując ich słodkim poczęstunkiem.
Przeżył wiele wspaniałych i ciekawych przygód, między innymi z borsukiem, z jeżami, wiewiórkami, niedźwiedziem, wilgą złocistą, jaskółką, słowikiem, kukułką i szpakami. Wszystkie swoje przygody opowiada Lucynie Krzemienieckiej, która opisuje je w bajce.

SŁÓW KILKA O MAMIE KRASNALA HAŁABAŁY

  
 
Lucyna Krzemieniecka
 
 
Urodziła się 11 maja 1907 roku w Warszawie.
Jej prawdziwe nazwisko to Wiera Zeidenberg.
 
 
Poetka i prozaik, studiowała filologię polską i romańską na Uniwersytecie Warszawskim. Zadebiutowała w 1926 r., wierszem "Szczęście" opublikowanym na łamach dodatku literackiego "Głosu Prawdy". Należała do grupy poetyckiej Kwadryga. Swoje utwory ogłaszała w "Bluszczu", "Głosie Literackim", "Głosie Prawdy".
Od 1928 r. poświęciła się wyłącznie pisaniu dla dzieci i młodzieży, opublikowała m.in: "Idzie Nowy Roczek" (1930), "Bajdy ciotki Adelajdy" (1932), "Cudowne okulary" (1932), "Przygody Gapcia" (1934), oraz "Z przygód krasnala Hałabały" (1936). W czasie okupacji niemieckiej mieszkała w Warszawie, po zakończeniu II wojny światowej mieszkała do 1948 w Łodzi po czym wróciła do Warszawy. Współpracowała m.in. z czasopismami "Płomyk", "Płomyczek", "Słonko", "Iskierka", "Świerszczyk", a także z Polskim Radiem i teatrem "Baj".
Zmarła w 1955 r., w Warszawie.
W okresie powojennym wydała m.in. "Kariera Franka Żyrafy" (1948), "Kłopoty Burka z podwórka" (1948), "O dębie, co żołędzie rozdawał" (1949). Po śmierci autorki ukazały się: "Bajże baju po zwyczaju" (1956) i "Domek zapomnienia" (1956).
Uprawiane przez Krzemieniecką formy literackie to wiersze, powiastki, małe obrazki i opowiadania , baśnie poetyckie, komedyjki, pisane często typową dla niej rymowaną prozą, w której wykorzystywała motywy bajek, legend, piosenek, przysłowia, porzekadła, i fantastykę ludową. Szczególnie znaczącym w twórczości autorki gatunkiem literackim okazała się bajka dziecięca - sfabularyzowana i magiczna.
Poetka rozwijała motywy baśniowe o kopciuszku, o sierotach, kreśliła sugestywne obrazy przyrody, umiejętnie łączyła wątki z życia realnego z fantastycznym. Dla osiągnięcia określonych celów wychowawczych wykorzystywała zjawiska personifikacji i antropomorfizacji przyrody Szczególnie wyraźnie motywy te widoczne są w bajkach zamieszczonych w zbiorze "Słomkowy łańcuszek", które w znacznej części wywodzą się z przysłów i pogwarek ludowych, a także w bajkach wierszowanych opartych na motywach ludowych pt. "Bajże baju po zwyczaju". Twórczość fantastyczna Krzemienieckiej, zespolona z powszednim dniem, z tym wszystkim, co bliskie dziecku, z przyrodą, z cennymi w sensie wychowawczym wartościami etycznymi, ukazuje piękno życia i urok ludzkiej dobroci, uczy wrażliwości na ludzkie cierpienie i pojmowania dobra.
Opracowane przez pisarkę motywy bajkowe i wątki baśniowe mogą być wykorzystywane do rozwijania uczuć dziecka i kształtowaniu jego postawy moralnej. Dlatego jej dzieła nie tracą aktualności i świeżości mimo upływu lat. Znane są też jej utwory sceniczne takie jak: "Historia cała o niebieskich migdałach", "O młynarzu Sylwestrze", "Leśne rachuneczki". Inne znane utwory autorki to: "Przyjechała zima wozem", "Jak Sebastianek nauczył się tabliczki mnożenia", "Dziwni goście". W roku 1952 otrzymała Nagrodę Prezesa Rady Ministrów za twórczość dla dzieci i młodzieży.
 
Ostatnio dodane zdjęciawięcej ...
Losowe zdjęcia z galeriiwięcej ...